Í dag fórum við í náttúrufræði. Við unnum eins og alvöru vísindamenn, við settum fram tilgátu, gerðum tilraun og skráðum niðurstöður okkar í Tilraunabók. Viðfangsefni dagsins var að kanna bráðnun snjós. Strax í morgun voru tvær könnur fylltar af snjó, önnur kannan A var vafin inn í lopahúfu eða lopasjal en hin kanna B var látin standa óvarin. Krakkarnir settu fram tilgátu um hvað mundi gerast, allir vissu að snjórinn bráðar inni í hitanum en spurningin var hvort myndi bráðan fyrr snjórinn í könnunni sem var vafin inn í lopann eða snjórinn í hinni könnunni. Nokkrar umræður urðu um þetta og reyndi á krakkana að geta útskýrt og rökstutt svar sitt. Flestir héldu því fram að þar sem ullin heldur okkur heitum myndi snjórinn bráðan hraðar inn í lopanum, hann væri jú heitur. Þeir skráðu tilgátuna í tilraunabókina og síðan hófst biðin eftir niðurstöðunum. Eftir hádegi var hulunni svipt af könnunni og urðu margir hissa, snjórinn í ullinni hafði bránað miklu minna en snjórinn í hinni könnunni. Síðan var hlutunum velt fyrir sér og spurningar eins og af hverju? og hvernig getur þetta verið ? heyrðust. Niðurstaða tilraunarinnar varð sú að ullinn einangarði svo vel að hún „héldi“ kuldanum inn í könnunni en hitanum frá. Það er sem sagt hægt að nota ull eins og hitabrúsa þ.e. hægt að setja heitt eða kalt á flösku og setja síðan flöskuna í ull til að halda henni heitri eða kaldri. Niðurstöðurnar voru síðan skráðar í Tilraunabókina.
