Sögur frá 7. HlG

Hrekkjavakan eftir Ingigerði Bergvinsdóttur

Það var hrekkjavaka. Sunna sem var 13 ára var inni á baðherbergi að gera sig til fyrir kvöldið. Hún ætlaði að maska með vinkonum sínum Söru og Kolbrúnu. Sunna ætlaði að vera vampíra til að geta hrætt annað fólk því henni fannst svo fyndið að sjá fólki bregða.
Hún var búin að spreyja hárið á sér svart og mála á sér andlitið. Hún var hvít, svört í kringum augun og svo rauð hjá munninum eins og blóð. Hún var komin í búininginn. Henni var farið að hlakka til kvöldsins. Hún ætlaði sko að fá mikið nammi. Þegar henni fannst hún vera orðin nógu hræðileg byrjaði hún að æfa sig í að gera hræðilegann svip til að fólk yrði ennþá hræddara þegar það myndi sjá hana.  Þegar hún var búin að vera í svolítinn tíma fyrir framan spegilinn fór hún framm í eldhús. Þar stóð mamma hennar og var að setja nammi í skál. Sunna gaf frá sér smá hljóð til að mamma hennar myndi taka eftir því að hún stæði þarna hjá henni. Mamma hennar sem hét Sigrún leit upp. Þegar hún sá Sunnu brá henni svolítið. Sunna byrjaði að hlæja. Henni fannst svo gaman að hræða fólk. Ætti hún geti brugðið Söru og Kolbrúnu? Ætti hún að gera það? Það var myrkur úti og klukkan var að verða sjö. Hún byrjaði að ákveða plan til að hæða stelpurnar. Þær ætluðu að hittast klukkan sjö. Það voru tuttugu mínútur þangað til. Sunna hljóp framm þar sem síminn var geymdur. Hún sláði inn númer Söru inn í símann og hringdi. Hún beið í svolitla stund en enginn svaraði. Sunna skellti á og sláði inn númer Kolbrúnar. Hún beið svolitla
stund til að gá hvort að hún svari en hún svaraði ekki. Það fannst Sunnu skrýtið og skellti á.
Hún hugsaði smá stund um hvað hún ætti að gera. Hún prófaði að hringja heim til Söru en enginn svaraði. Ekki einu sinni mamma Söru.  Sunna prófaði að hringja heim til Kolbrúnu. Mamma Kolbrúnar svaraði. Sunna spurði hvort að
Kolbrún væri heima en mamma hennar svaraði neitandi. Sunna skellti á. 
Þær ætluðu að hittast eftir tíu mínútur. Þær ætluðu að hittast fyrir aftan N1. Sunna ákvað að fara þangað og athuga
hvort að þær hefðu ekki bara gleymt símunum sínum og væru að bíða eftir henni.  Hún kæddi sig í svarta úlpu í stíl við
búninginn og fór í dökkbláa skó sem náðu rétt yfir ökla. Hún fór út og byrjaði að hlaupa. Hún átti heima rétt hjá N1. Þegar hún kom á staðinn var enginn þar. Það voru samt nokkrir að labba framhjá en ekki voru það Sara og Kolbrún.
Sunna var búin að standa þarna og bíða í nokkrar mínútur og var orðin leið á því. Hún settist niður og fylgdist með fólkinu
fara í hús og syngja til að fá nammi.
„Ætli stelpurnar hafa gleymt mér?“ hugsar Sunna en finnst það samt ólíklegt.
Það byrjar að rigna og Sunna ákveður að fara heim og prófa að hringja einu sinni enn í stelpurnar og gá hvort að þær
svari í þetta sinn. Hún labbaði hratt í rigningunni. Henni var kalt og hún vildi bara flýta sér heim. Þegar hún var komin heim flýtti hún sér úr skónum. Hún kallaði á mömmu sína en hún svaraði ekki. Hún fór inn í eldhús og sá miða á ísskápnum. Á honum stóð: Ég fór með Elfu og Sirrý á grímuball, verð komin heim um 2 leitið, það er 1944 réttur inni í ísskápnum ef þú verður svöng og 1000 kr. á eldhúsborðinu ef þú vilt fara út í sjoppu að leigja mynd eða kaupa eitthvað.
Sunna fór inn í herbergið hennar mömmu og sá heimasímann á náttborðinu. Hún settist á rúmið, tók símann og sló númer
Söru inn og hringdi. Enginn svaraði. Hún prófaði líka númerið hennar Kolbrúnar en hún svaraði ekki heldur. Sunna ákvað að fara aftur út og leita að þeim, kannski voru þær núna hjá N1 að bíða eftir henni.
Hún flýtti sér inn í anddyri og fór í stígvél til að verða ekki blaut í fæturna. Hún leit í spegil og sá að henni hafði tekist að hlífa andlitinu nógu vel fyrir rigningunni áðan svo að málningin lak ekki niður andlitið.
Hún opnaði útidyrahurðina og fór út. Hún labbaði hratt eins og áður. Mjög hratt. Hún byrjaði að skokka.
Þegar hún var komin bakvið N1 leit hún vel og vandlega í kringum sig en ekki sá hún Söru eða Kolbrúnu. Ætli þær hafi
farið án hennar? Kannski héldu þær að við áttum að hittast einhversstaðar annarsstaðar  eða kannski misskildi ég
þetta allt. Kannski ætluðum við bara ekkert að maska saman.
Hún heyrði í krökkum tala og hlæja. Hún sá fullt af fólki. Miklu meira en rétt áður. Hún heyrði miklu meiri hlátur. Illkvittnislegan hlátur. Eins og eitthver væri að hlæja að henni. Henni fannst allt vera að snúast. Allt snérist í kringum hana. Henni leið skringilega. Hún kraup niður á hné til að reyna að stoppa allan snúninginn. Hún datt niður á magann. Hún reyndi að standa upp en var máttlaus í bæði höndum og fótum. Hún var með alveg rosalegan höfuðverk.  Hún lokaði augunum.
Hún opanði augum eftir einhvern tíma.  Hún lá enn fyrir aftan N1 en enginn var nálægt henni. Hún var rennblaut og henni var ískalt. Hún stóð upp og reyndi að átta sig á því sem hafði gerst. Hún sá valla neitt.
Það var mjög mikið myrkur og greinilega var klukkan orðin margt. Það var slökkt í öllum húsunum í kring og enginn var
að labba þarna hjá. Hún var hrædd.
Henni var ennþá alveg rosalega illt í hausnum og fór á hnén. Hún þreifaði sig áfram en sá ekki neitt. Henni fannst
hún heyra eitthvað fyrir aftan sig, svona eins og einhver væri að labba að henni. Sunna leit hratt við en sá ekki neitt. Bara svars myrkrið.
 „Halló?“ Kallaði hún út í myrkrið en fékk ekkert svar. Hún stóð upp. „Er eitthver þarna?“ kallaði hún aftur.
Hún reyndi að átta sig á því í hvaða átt hún átti að fara. Hún var svolitla stund að því.  Þegar hún var svona nokkurn vegin búin að átta sig heyrði hún aftur svona hljóð eins og eitthver væri að labba í áttina að henni. Hún varð alveg rosalega hrædd og byrjaði að labba í burtu. Hratt. Hún vildi komast heim sem fyrst og leggjast upp í rúm og sofna.
Hún heyrði aftur hljóðið nema núna var það mjög nálægt henni. Hún hljóp og á leiðinni heyrði hún eins og eitthver væri
að hlaupa á eftir henni.
Þessi vera á eftir henni hljóp hratt. „Láttu mig vera!“ öskraði hún og var byrjuð að fara að gráta. Tár runnu niður
kinnar hennar. Hún hljóp upp stigann upp að húsinu sínu og opnaði hurðina hratt. „MAMMA!“ öskraði hún. Hún fékk ekkert svar. Hún skellti hurðinni á eftir sér.
Inni í húsinu var allt slökkt. Sunna var viss um að hún hafi skilið ljósið eftir kveikt. Eða allavega inni í eldhúsi og stofu. Sigrún hlaut að vera heima.
„Mamma!“ kallaði Sunna. Ekki svaraði Sigrún heldur í þetta sinn.
Sunna fór inn í eldhús og kveikti ljósið. Miðinn var ennþá á ísskápnum. Það var mjólk á borðinu.
„Alveg er ég viss um að ég hafi ekki skilið mjólkina eftir á borðinu“ hugsaði Sunna. Hún leit á klukkuna. Klukkan var orðin þrjú um nótt.
Hjarta Sunnu hamaðist enn í brjósti hennar. Hún var enn svolítið hrædd. Hún fór inn á baðherbergi og kveikti ljósin. Það var vatn í baðkerinu. „vatn? Af hverju vatn?“ sagði Sunna í hálfum hljóðum. Hún labbaði hægum skrefum að speglinum.
Málningin á andliti Sunnu var búin að leka niður andlitið eftir rigninguna. Föt Sunnu voru skítug eftir að hún hafði legið í jörðinni.
Sunna náði í símann og hringdi í Sigrúnu. Sunna hélt símanum upp að eyranu og vonaðist eftir að heyra rödd mömmu í símann.

„Halló“ Heyrði hún að var sagt í símann.

„Hæ!“ sagði Sunna um leið og hún heyrði í mömmu sinni.

„Sunna mín. Ertu ekki sofnuð?“

„Nei, ég sofnaði á götunni áðan og fékk ótrúlegan hausverk og svo þegar ég vaknaði var eitthver á eftir mér en ég sá ekki hvað það var og ég var svo ótrúlega hrædd að ég hljóp heim og hringdi í þig“. Sunna talaði svo hratt að
mamma hennar átti erfitt með að skilja hana.

„Nú, já. Sofnaðiru bara allt í einu? Komu stelpurnar ekki að hitta þig?“ sagði Sigrún rólega en samt hissa.

„já, ég sofnaði bara og nei, stelpurnar komu ekki. Ég beið ótrúlega lengi og svo fór allt að snúast og ég lokaði augunum og sofnaði bara. Svo þegar ég kom heim var mjólk á borðinu ini í eldhúsi og vatn í baðinu inná baðherbergi“

„Hvað ertu að segja?“.

„Ertu ekki að hlusta?“.

„jú, auðvitað, ég er bara svo hissa, en jæja.. ég verð komin heim eftir hálftíma, finndu bara einhverja mynd að horfa á á meðan þú bíður“.

„Allt í lagi, vertu fljót. Bæ“.

„Bæbæ“.

Sunna lagði á. Hún fór inn í stofu og settist í sófann. Hún kveikti á sjónvarpinu. Það var einhver hrekkjavökumynd í sjónvarpinu. Sunna sofnaði yfir henni áður en mamma hennar kom heim.

Þegar Sigrún kom heim fór hún inn í stofu og sá Sunnu liggja í sófanum. Sigrún breiddi yfir hana sæng, kyssti hana á vangann og slökkti ljósið. Svo fór hún inná baðherbergi og tók tapann úr baðinu og leyfði vatninu að fara úr. Svo fór
hún bara inn í herbergi að sofa.

Næsta dag fór Sunna að hitta stelpurnar og sagði þeim frá öllu saman. Þær höfðu báðar gleymt að þær hefðu ætlað að hittast og bara farið að maska tvær. Stelpurnar sprurðu margar spurningar en Sunna gat ekki svarað öllum. Hún vissi
ekkert afhverju henni var illt í hausnum, afhverju það var mjólk á borðinu þegar hún kom heim eða vatn í baðkarinu. 
Hún mun örugglega aldrei fá að vita það. Alveg sama hversu mikið hún vill það.

*****************************************

 

 

 

 

Maskadagurinn - eftir Kolfinnu Veigarsdóttur Olsen

Einu sinni var líil stelpa sem hét Lísa hún var bara 4 ára hún var að fara að maska á maskadaginn.Hún ætlaði að vera prinsessa. Mamma hennar var að klæða hana í kjólinn. Hún var að fara í leikskólann en þar átti að vera grímuball. Hún hlakkaði til að fara á grímuballið. Því á seinasta ári þá fannst henni mjög gaman. Nú kallaði mamma á hana farðu nú að
klæða þig í útifötin. Hún sagði allt í lagi og fór í úifötin og mamma keyrði henni í leikskólann. Þegar hún kom á leikskólann þá komu vinkonur hennar til hennar þær voru líka prinsessur   hey þið eruð líka prinsessur sagði Lísa þær sögðu jáá hehehe    þá getum við verið prinsessurnar þrjár hehehehe. Eigum við að koma inn ég hlakka til að fara á grímuballið sagði Lísa
já ég líka sögðu Stína og Bára.  Þær fóru inn og fóru að leika sér í mömmó síðan kallaði Halldóra kennari komið öll inn í
sal grímuballið fer að byrja.Þær allar sögðu jess, fórum drífum okkur.

Þegar þær komu inn á ballið þá voru blikkandi ljós og allt og  mjög hátt stillt tónlist síðan byrjaði ballið. Síðan allt í einu datt Bára. En þá sáu þær Stebba og Óla hlaupa í burtu þeir eru mjög leiðinlegir tvíburar sem þeim fannst mjög leiðinlegir. Þær sögðu við Báru að þetta hafi verið þeir þá stóð hún upp og sagði við skulum hefna okkar. Allt lagi sögðu þær en þú veist að þá má ekki hefna sín en við skulum við gera það ef þú vilt þær hjápuðu Báru að standa upp. Þær fóru að leita af þeim en þær voru búnar að labba í eina mínútu þá sáu þær þá þær lættust af þeim og hoppuðu á þá þeir duttu. En þá kom Halldóra kennari hlaupandi. Hún sagði við þær hvað voru þið að gera stelpur þið megið ekki meiða strákana en þeir felldu Báru. Strákar þið vitið að það er bannað að meiða Báru. Þá sögðu strákarnir já við vitum það fyrirgefðu Bára sögðu þeir  já flott hjá ykkur strákar sagði Halldóra en stelpur þið vitið að það má ekki hefna sín þannig þið þurfið líka að biðja fyrigefningar okei sögðu þær og sögðu allar í kór fyrirgefið að við hoppuðum á ykkur. Allt í lagi sögðu þeir þá sagði Halldóra jæja krakkar farið þið að dansa og höfum bara gaman.Allt í lagið sögðu þau og tvíburarnir og stelpurnar fóru að dansa saman. Síðan þegar leikskólinn var búinn þá sögðu krakkarnir mömmum sínum frá því sem gerðist á ballinu og að þau öll fimm ætluðu að vera saman að maska. 

******************************************

 

 

 

Hrekkjavökukvöld eftir Ólöfu Dagmar Guðmundsdóttur

 

Bless mamma heyrist í Soffíu hún er á leið í skólann það er maskadagur í dag hún ætlar að maska kúreka. Mamma  hennar gaf henni bollur í nesti og því var líka bolludagurinn í gær. Á bolludeginum er mikið um að vera hjá Soffíu hún bíður alltaf vinkonum sínum Önnu,Ernu,Birnu og Rósu að koma heim til sín og borða bollur. Hún er á leiðinni í skólann og hlakkar svo
til kvöldsins því þá fara þær að maska.

 

Skólinn byrjar klukkan átta og er búinn klukkan eitt því að það er maskadagur í dag. Bjallan hringir og loks er hann búinn. Stelpurnar bíða eftir að geta farið að maska og gera sig tilbúnar fyrir hann. Loksins er hann byrjaður og stelpurnar klára
allt hverfið og sjá svo að klukkan er orðin margt hún er orðin hálf tólf þær gleymdu sér aðeins en hugsuðu að þær ættu eftir eitt hús í hverfinu þar sem skrýtna fjölskyldan átti heima. Í fyrra var sagt að stelpa og strákur hefðu bankað upp
á og horfið og komu aldrei aftur. Stelpurnar sáu stráka þetta voru nýju strákarnir þeir löbbuðu upp að húsinu og dingluðu stelpurnar hlupu og ætluðu að stoppa þá en allt í einu opnaðist hurðin og það heyrðist ískur í henni. Hurðin opnaðist hægt og rólega en það var engin í dyrunum allt í einu kipptust krakkarnir inn eins og eitthvað hefði togað í þau. Þau opnuðu augun og allt var í niða myrkri. Ljósin kviknuðu og þar stóðu kona og kall sem buðu þeim að koma með þeim og kíkja á allt nammið sem þau geymdu í kjallaranum því engin hafði komið til þeirra þennan dag krakkarnir ætluðu að neita en þegar maðurinn sagði að hann gæti gefið þeim allt sögðu þau já þau komu með en þeim fannst ekki eins og það væri ekki geymt nammi þarna niðri því þar voru bara kóngulær og ekkert nema ryk en þau sáu glitta í tvær gullkistur. Kisturnar voru 5 og svo voru
kisturnar tómar krakkarnir urðu skít hræddir og fólkið sagði við erum búin að fylgjast með ykkur. Strákarnir sem stelpurnar vöruðu við voru börn konunnar og kallsins svo það voru engar kistur fyrir þá stelpurnar urðu skít hræddar. Og
konan, kallinn og strákarnir höfðu planað að drepa þær. Svo setti fólkið þau ofan í kisturnar og grófu þær úti í garði. Stelpurnar dóu síðan.

Eftir 100 ár var lítil stelpa að grafa úti í garði með skóflu og fötu og sá 5 kistur og sýndi mömmu sinni og pabba sem leist ekkert á það en þau opnuðu kisturnar og þar voru stelpurnar að beinagrindum.  

************************************

 

 

Draugagangur í fremri Hnífsdal eftir Elísabetu Finnbjörnsdóttur

Hæ ég heiti Theodóra Sigurjóna Kristjánsdóttir, oftast kölluð Dódó eða amma Dódó. Ég á heima á Bakkavegi 13 í Hnífsdal. Ég ætla að segja ykkur sögu sem ég og Elísabet barnabarnið mitt lentum í.

Þegar ég sótti hana alltaf á leikskólann fórum við oft í göngutúr og við lentum í ýmsum
ævintýrum eins og t.d. þessu:

Einn daginn þegar ég sótti hana á leikskólann fórum við inn í dal eða fremri Hnífsdal. Ég sýndi henni kofann sem pabbi hennar og Palli frændi gerðu þegar þeir voru litlir. Síðan fórum við inní hann en þegar við vorum komnar inn þá hvarf hann og við vorum komnar inní einhvern allt annan heim . Við fórum að litast um þarna og eitthvað svoleiðis en það var skilti þarna sem stóð á passaðu þig með stórum og áberandi stöfum en fyrir neðan það stóð snúðu þér við.  Ég skildi náttúrulega ekkert í þessu en um leið og ég sagði þetta snéri Elísabet sér við og öskraði AMMA AFHVERJU ERU SKRÍMSLI HÉRNA, MIG LANGAR Í PRINSESSUR!!! Ég snéri mér við en Elísabet hvarf, það hvarf allt.

Nú var ég ein eftir, alein . Ég vissi ekkert hvað ég átti að gera. Ég byrjaði að hlaupa,ég hljóp og hljóp. En allt í einu rakst ég á eitthvað og leit upp. Þetta var Elísabet FROSIN! HJÁÁLP!! Ég öskraði eins hátt og ég gat en það bar engan
árangur það kom enginn.

Ég var hrædd og þreytt, ég lagðist niður og gat ekki hreyft mig. Þegar ég var alveg að sofna heyrði ég umgang, það voru fleiri en ein manneskja ég sá það. Ég var komin í afmæli bróður míns sem átti ekki að vera fyrr en eftir viku. Ég skildi ekkert í
þessu! Hvað átti ég að gera? Ég sá að það var eitthvað að gerast. Ég stóð upp og labbaði í áttina að hópnum, þetta var Elísabet hún lá á gólfinu meðvitundarlaus, köld og blaut. Ég hljóp að henni ég knúsaði hana ég kyssti hana og grát bað hana að deyja ekki, ég var svo miður mín þetta var allt mér að kenna. Ég átti ekki að fara með hana þangað. Ég vissi að þetta mundi gerast ég sá þetta fyrir mér! ,,Amma þú átt ekki að segja svona lagað!“ Sagði Elísabet allt 
í einu. Ég var svo yfir mig glöð að það var ekki hægt að vera glaðari.
En þetta er ekki það eina sem við lentum í.

********************************************